اینگرید برگمن

بازیگر سوئدی الاصل و فوق ساره دهه چهل هالیوود در 29 آگوست 1918 از پدری سوئدی و مادری آلمانی به دنیا آمد. در کودکی مادرش را از دست داد و پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک استکهلم بازی در فیلم های سوئدی را آغاز کرد و در عرض یک سال به ستاره اول سینمای سوئد تبدیل شد. آخرین فیلم او " اینتر متسو " مورد توجه دیوید سلزنیک فیلم ساز معروف هالیوود (سازنده فیلم بر باد رفته) قرار گرفت و از او برای باز سازی دوباره این فیلم در آمریکا دعوت کرد. موفقیت دوباری این فیلم در آمریکا زمینه آغاز حضور برگمن در آمریکا بود. پس از ورود به هالوود تیپ منحصر به فرد او مکه با تمام بازیگران زن آن زمان متفاوت بود و بازیهای هنرمنداه او مورد توجه و استقبال بسیار قار گرفت و روزنامه ها در وصف وی مطالب بسیار نوشتند. استعدادی که او در فیلم هایش به نمایش گذاشت باعث شد که در عرض سه سال به ستاره زن اول سینمای آمریکا تبدیل شود. پس از بازی درخشان در فیلم " دکتر جکیل و آقای هاید " برای ایفای نقش مقابل همفری بوگارت در فیلم معروف " کازابلانکا " انتخاب شد که امروزه از آن به عنوان محبوب ترین فیلم تاریخ سینمای آمریکا نام می برند. سپس در فیلم معروف " زنگ ها برای که به صدا در می آیند " در مقابل گری کوپر بازی کرد تا اینکه بازی عالی او در فیلم " چراغ گاز " به کارگردانی کیوکر اولین جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. یک سال بعد در فیلم " طلسم شده " به کارگردانی آلفرد هیچکاک بازی کرد که موفقیت زیاد آن باعث شد سلزنیک بلافاصله فیلم معروف " بدنام " را پیشنهاد دهد. این بار هم بازی دخشان او در برابر کری گرانت و کارگردانی عالی هیچکاک شاهکاری جدید آفرید. محبوبیت روز افزون او با بازی در فیلم " ناقوس های سنت ماری " به نقش یک راهبه پر جنب و جوش و فروش عالی فیلم افزایش یافت و عموم مردم آمریکا نه تنها او را بازیگر محبوب خود ، بلکه الگویی از یک زن نجیب و نیمه مقدس می دانستند. این الگوی مقدس با بازی او در فیلم "ژاندارک" به کارگردانی به کارگردانی ویکتور فلمینگ (کارگردانه بر باد رفته) به اوج رسید. طی سه سال پیاپی او قهرمان مسابقات محبوبیت در آمریکا شده بود چیزی که قبل از آن سابقه نداشت. شور و شوقش که او در اواسط دهه چهل در میان تماشاگران به وجود آورد تا به امروز نظیر نداشته است. اما روزگار هم بازی های خطرناکی برای او نظر گرفته بود تا شمایل بت گونه اش را بشکند. پس از بازی در فیلم " در برج جدی " هیچکاک تصمیم گرفت در فیلم های هنری از نوعی متفاوت ایفای نقش کند. چیزی که از آن به عنوان طغیان او علیه نظام استودیویی آن زمان هالییود و سیستم ستاره سازی مرسوم آن تعبیر می شد. بدین ترتیب برگمن پس از مشاهده فیلم " رم شهر بی دفاع " روبرتو روسلینی به او پیشنهاد همکاری داد و برای بازی در فیلم " استرومبولی " به ایتالیا رفت. در جریان فیلم برداری مسائلی به وجود آمدکه برگمن به مدت هفت سال نتوانست به آمریکا بازگردد و در این میان فیلم " استرمبولی " هم بایکوت شد و از نظر تجاری شکست خورد. بدین ترتیب اینگرید برگمن هفت سال به دور از هالوود به همراه روبرتو روسلینی شروع به ساخت یک سری فیلم هنری کرد ، فیلم هایی همچون " اروپا 51 " و " سفر به ایتالیا " که امروزه در نوع خود فیلم هایی با ارزش و هنری محسوب می شوند. اما در سال 1956 بالاخره ابرها کنار رفت و بازی درخشان برگمن در فیلم " آناستازیا " در برابر یول براینر باعث شد که هالیوود اسکار بهترین بازیگر زن را به او بدهد و دوباره فرزند خاطی را بپذیرد. پس از ورود مجدد به آمریکا او بیشتر در فیلم های خاصی که خود انتخاب می کرد و اکثرا هنری بودند بازی کرد. بازی های درخشان او در فیلم هایی مانند " مهمانخانه ششمین خوشبختی " و " سونات پاییزی " (به کارگردانی اینگمار برگمان) بارها نامزدی اسکار (هفت بار) را برایش رقم زد تا اینکه برای بازی در فیلم " قتل در قطار سریع السیر شرق " سومین اسکارش را بدست آورد. اینگرید برگمن سر انجام در سن 67 سالگی بر اثر بیماری سرطان که هشت سال با آن در ستیز بود ، همزمان با سالروز تولدش در لندن در گذشت.

بخشی از فیلم شناسی

طلسم شده ، دلار (1938) ، دکتر جکیل و مستر هاید (1941) ، کازابلانکا (1942) ، زنگها برای که به صدا در می آیند (1943) ، چراغ کاز (1944) ، زنگ های سنت ماری (1945) ، بدنام (1946) ، بزرگترین عشق (1952) ، از زندگی و عشق (1953) ، آناستازیا (1956) ، رولزرویس زرد (1964) ، بازدید (1964) ، گل کاکتوس (1969) ، قتل در قطار سریع السیر شرق (1973) ، سونات پاییزس (1978).

یک Wallpaper از اینگرید برگمن